Biżuteria azjatycka

Niewiele wiadomo o biżuterii azjatyckiej a zasługuje ona na sporą uwagę. Nefryt, złoto i srebro, bogato zdobione naszyjniki i pierścienie to nasze wyobrażenie o azjatyckiej biżuterii. Jak było naprawdę? O tym poniższy artykuł.






Techniki biżuterii Azjatyckiej od zamierzchłych czasów pozostają niezmienne. Biżuteria bogata jest w złote opaski, kolczyki, naszyjniki i metalowe bransolety. Ich historia sięga 1500 r. p. n. e. średniowiecze w tradycji Indyjskiej przyniosło ciężkie naszyjniki, bransolety i kolczyki. Obecnie częściowo odchodzi się od tych tradycji, eksperci w technikach produkcji stosują emaliowane i lutowane produkty. Znakomite dzieła producentów indyjskich można podziwiać w Muzeum Wiktorii i Alberta, gdzie przedstawione zostały złote broszki kształtem przypominające połowę księżyca. Na terenie dawnej Persji mężczyźni zakładali bogatą biżuterię (naszyjniki, kolczyki) ze złota.

W chińskiej biżuterii srebro stosowane było częściej niż złoto, poddawano je tylko złoceniu, by produkty nie ulegały matowieniu. Najbardziej cenionym kamieniem szlachetnym był nefryt. W Chińskim Imperium o randze danej osoby świadczyła zakładana biżuteria, a srebrne i złote dodatki zakładały tylko kobiety wysokiej pozycji. Pierścienie ozdabiano buddyjskimi symbolami.

Duże podobieństwo z biżuterią chińską da się zauważyć w przypadku srebra i złota z Nepalu i Tajlandii. Do dzisiejszej rangi Japończycy dochodzili wiele lat zaczynając od lakierowania grzebieni, guzików i torebek wykonanych z kości słoniowej. Taka ciężka praca doprowadziła ich do tak wysokiej pozycji na rynku jubilerskim jaką dzisiaj posiadają.